Thursday, April 17, 2014

Λέξεις, σύμβολα, έθιμα άλλων θρησκειών που ο Χριστιανισμός καταπολέμησε ως Σατανικά ή αφομοίωσε Part 3

Μετά από αρκετή μελέτη φυσικό ήταν να υπάρξει και τρίτο μέρος της άναλυσης του θέματος. Τα άρθρα μεταξύ τους δεν έχουν κάποια εννοιολογική σειρά. Απλά παραθέτω τα στοιχεία που βρήκα μέσα από την έρευνα που έκανα στο κάθε ένα από αυτά. Αν δεν τα έχετε διαβάσει μπορείτε να τα βρείτε στους πιο κάτω σύνδεσμους:

Part 1   και   Part 2

Είναι πλέον γεγονός γνωστό ότι ο Χριστιανισμός ως θρησκεία είναι μία θρησκεία συνδυασμός όλων των άλλων με ελάχιστα στοιχεία τα οποία είναι πραγματικά δικά της. Είτε τα στοιχεία αυτά είναι στοιχεία λατρείας, είτε είναι στοιχεία "σατανιστικά".


Έχω ασχοληθεί εκτενώς με τις ιστορίες που μοιάζουν με αυτή του Χριστού και προ υπήρξαν αυτού ιστορικά όπως του Μίθρα , του Βούδα ,  του Ορφέα των Βάκχων , του Διόνυσου καθώς και του Απολλόνιου του Τυανεύς και στο μέρος τρίτο της ανάλυσης αυτής δεν θα ασχοληθώ και πολύ διότι είναι ήδη αναλυμένα σε παλαιότερα άρθρα.

Ούτε θα ασχοληθώ και πολύ με θέματα όπως τα Pokémon και τον Harry Potter, έχω ήδη ασχοληθεί και με αυτά στο παρελθόν.

Θα ασχοληθώ στο άρθρο αυτό μόνο με πράγματα που δεν ασχολήθηκα πριν.

Ξεκινώντας λοιπόν θα δούμε το μυτερό καπέλο. Ένα καπέλο που σήμερα είναι συνυφασμένο με τις μάγισσες και το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό είναι η μάγισσα.




Η αλήθεια είναι όμως ότι το καπέλο αυτό χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην εποχή του χαλκού ως ιερό τελετουργικό καπέλο στις διάφορες δεήσεις που έκαναν οι ιερωμένοι της εποχής. Διατηρήθηκε και μεταδόθηκε σε διάφορες παγανιστικές θρησκείες και στην προσπάθεια καταπολέμησης αυτών ο Χριστιανισμός (όπως κάποτε έκανε για όλους) θεώρησε όσους τα φορούσαν μάγους και μάγισσες.




Για την πεντάλφα έχουμε ξαναμιλήσει για το συμβολισμό που είχε για την Θεά Αφροδίτη. Από που προήλθε όμως δεν έχουμε μιλήσει. Η πεντάλφα είναι ένα αστρολογικό σύμβολο και η προέλευση του επεξηγείται στο πιο κάτω video










Ουσιαστικά η Πεντάλφα είναι δημιούργημα της τροχιάς της Αφροδίτης σε σχέση με τη Γη. Υπήρχαν 5 στιγμές που η Αφροδίτη έμπαινε μπροστά σε σχέση με τη Γη. Ενώνοντας, χρονολογικά, τις 5 αυτές στιγμές δημιουργείται αυτό που σήμερα ονομάζουμε Πεντάλφα.

Αφού οι Χριστιανοί βρίσκουν νόημα και Θεό παντού, ένα τέτοιο φαινόμενο θα έπρεπε να ήταν και Χριστιανικό σύμβολο. Αλλά οι πίθηκοι του Μεσαίωνα δεν μπορούσαν να το κατανοήσουν γι' αυτό αυτομάτως θεωρήθηκε σατανιστικό.

Η κουκουβάγια για πολλούς είναι σύμβολο των Illuminati και των σατανιστών. Συγκεκριμένα όμως η κουκουβάγια ήταν σύμβολο της Θεάς Αθηνάς και στην προσπάθεια τους να εξαλίψουν κάθε συμβολισμό άλλης θρησκείας (και κυρίως ελληνικής) το συσχέτισαν με τον σατανισμό. Αυτό όμως δεν μπόρεσαν να το επιβάλουν καθώς ο συμβολισμός και η συσχέτιση της κουκουβάγιας με την σοφία είναι ζωντανή και δυνατή μέχρι σήμερα.





Πάμε τώρα στο φίδι. Όλοι σήμερα όταν ακούν φίδι σκέφτονται κάτι κακό, κάτι προδωτικό. Αυτό εμφυτεύτηκε στις σκέψεις του κόσμου με τον συμβολισμό του φιδιού στο βιβλίο "Γενεσίς" της βίβλου. Αντιθέτως στην αρχαία Ελλάδα το φίδι συμβόλιζε Σοφία, ανανέωση της ζωής, ανάσταση, ίαση και γνώρισμα του Ασκληπιού, του Ιπποκράτη, του Ερμή και της Υγείας. Είναι επίσης μια μορφή του Ασκληπιού σαν σωτήρας θεραπευτής. Η Ρέα, μεγάλη μητέρα, κρατά φίδια, οι Βάκχες κρατούν φίδια, η Εστία έχει σαν σύμβολο το φίδι. Γυναίκες όπως οι Ερινύες, η Μέδουσα και η Γραία σε σχέση με τα φίδια, συμβολίζουν τις δυνάμεις της μαγείας και της γητειάς, τη σοφία και το δόλο του φιδιού. Γενικά όμως το φίδι είναι σύμβολό πολλών θρησκείων και μία μελέτη στο internet θα σας δόσει πάμπολλες ερμηνείες.


Ο αρχαιοελληνικός συμβολισμός του δεν αφαιρέθηκε πλήρως καθώς οι γιατροί και φαρμακοποιοί του σήμερα συνεχίζουν να χρησιμοποιούν το φίδι στo σύμβολο τους. Κυρίως όμως από σύγχιση καθώς το Κυρήκειο είναι σύμβολο του Θεού Ερμή καθώς η ράβδος του Ασκληπειού έχει μόνο ένα φίδι και καθόλου φτερά.










Στη συνέχεια θα μιλήσουμε για τον Άγιο Γεώργιο. Σύμφωνα με την παράδοση θεωρείται προστάτης του Πεζικού και του Στρατού Ξηράς, ενώ είναι και ο προστάτης Άγιος της Αγγλίας. Επίσης, θεωρούταν Άγιος προστάτης των Σταυροφόρων (ναι αυτούς που λεηλάτησαν και κατέστρεψαν την Κωνσταντινούπολη το 1204. Τελικά και στις δύο αλώσεις που πέρασε η Κωνσταντινούπολη έφερε τεράστια ευθύνη ο Χριστιανισμός, η μία άμεση, με τους σταυροφόρους, και η άλλη έμμεση, με ευθύνη του κλήρου). Ως τροπαιοφόρος (στρατιωτικός) άγιος και ελευθερωτής συγκεντρώνει πολλές θαυμάσιες διηγήσεις και παραδόσεις, από τις οποίες η σπουδαιότερη είναι αυτή που μιλάει για το φόνο του δράκοντα και της σωτηρίας της βασιλοπούλας. Το θηρίο αυτό φυλούσε το νερό μιας πηγής κοντά στη Σιλήνα στη Λιβύη και το άφηνε να τρέχει μόνον όταν έβρισκε κάποιον άνθρωπο να φάει. Οι κάτοικοι της περιοχής όριζαν με κλήρο το θύμα του δράκοντα. Ολόκληροι στρατοί είχαν αντιταχθεί με αυτό το τέρας, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο κλήρος έφερε και τη σειρά της βασιλοπούλας, την οποία έσωσε ο Άγιος Γεώργιος φονεύοντας το δράκο. Η ιστορία αυτή οδήγησε στις πολλές εικοναγραφίες να αναπαριστούν τον Άγιο Γεώργιο καβάλλα στο άλογο του να σφάζει τον δράκο.
Παρόμοια ιστορία και αγάλματα υπάρχουν και για τον Θεό Απόλλωνα. Συγκεκριμένα αυτό συνέβηκε στους Δελφούς και το μαντείο των Δελφών δημιουργήθηκε προς τιμήν του και εκεί υπήρχε και το άγαλμα του που τώρα είναι στο Λούβρο. Υπάρχει μία διαφοροποίηση μεταξύ Απόλλωνα και Αγίου Γεωργίου. Για τον Θεό Απόλλωνα όλοι γνωρίζουμε που διαδραματίστηκε ο "ειδωλολατρικός μύθος" (αν δεν είναι όντως ιστορικό γεγονός) και αυτό ήταν στους Δελφούς. Επίσης είχε να αντιμετωπίσει ένα υπαρκτό ζώο-ερπετό, ένα τεράστιο Βόα. Αντιθέτως για τον Άγιο Γεώργιο δεν ξέρουμε που έγινε και είχε μπροστά του έναν δράκο.... Κάτι το φανταστικό όπως και πολλά άλλα της Χριστιανοσύνης.




Όλες οι απεικονίσεις της Ίσιδος μοιάζουν αφάνταστα με αυτές της Παναγίας. Η Ίσις, η οποία συνέλαβε και γέννησε μόνη, δίχως τη συνδρομή κάποιου συζύγου ή εραστή, εισήγαγε τον γιο της στην «οικογένεια του Όσιρι». Η δημοτικότητα του μεγάλωσε τόσο, που ο Χορ-σα-ισέτ, δηλαδή ο Ώρος, ο γιος της Ίσιδος, αρχικά μικρός θεός-Γεράκι των περιχώρων της Βουτούς, τον οποίο ονόμαζαν Ωρος ο νεότερος για να τον διακρίνουν από τον ισχυρό ουράνιο θεό Ώρο τον πρεσβύτερο, κατέληξε να επισκιάσει όλους τους άλλους 'Ωρους και να οικειοποιηθεί όλους τους ρόλους και όλα τα σύμβολα τους. Κατέληξε λοιπόν ο μύθος του Ώρου (Horus), αφού αφομοίωσε διάφορους, να μοιάζει αφάνταστα με αυτόν του Χριστού, ο οποίος επίσης είναι μία ενοποίηση μίας αρμάδας διαφόρων μύθων.



Στο δεύτερο μέρος του άρθρου αυτού σας ανέφερα πόσο πολύ μοιάζουν οι ιστορίες του Χριστού με τον Διόνυσο. Μελετώντας τα βρήκα ακόμα μία ομοιότητα. Την μετατροπή νερού σε κρασί. Την νύχτα της 5ης Ιανουαρίου οι Έλληνες πίστευαν ότι ο Θεός Διόνυσος μετέτρεπε θαυματουργά το νερό σε οίνο. Λέει ο Πλάτων ότι στο νησί της Άνδρου ένα κύμα οίνου κυλούσε από το ιερό του Διονύσου. Στην διάρκεια του εορτασμού της Θυιας τοποθετούσαν σε μια αίθουσα τρεις άδειους λέβητες παρουσία πολιτών και ξένων και κατόπιν η αίθουσα σφραγιζόταν.Όποιος ήθελε έφερνε και την δική του σφραγίδα. Την επόμενη όλες οι σφραγίδες ήταν ανέπαφες αλλά αυτοί που μπήκαν στην αίθουσα βρήκαν τους λέβητες γεμάτους κρασί!Ο Παυσανίας μας βεβαιώνει ότι οι ντόπιοι πολίτες αλλά και οι ξένοι είχαν πάρει όρκο για την αξιοπιστία αυτής της αναφοράς. Σύμφωνα με τον μύθο το θαύμα τής μετατροπής του νερού σε οίνο έγινε για πρώτη φορά στον γάμο του Διονύσου και της Αριάδνης! (ή μήπως στο γάμο της Γκανά;;; Χμμμμ!!!!)



Πάμε σε μια άλλη ιστορία περί νερού και οίνου.Στα μυστήρια του Μίθρα πρόσφεραν ένα μίγμα άρτου και οίνου! Βρέθηκε μια επιγραφή που έκανε τον χριστιανό Ιουστίνο να τα χάσει ..Έλεγε αυτή η επιγραφή όποιος δεν φάει το σώμα μου και δε πιει το αίμα μου ,ώστε να γίνει ένα μαζί μου και εγώ ένα μαζί του ,δεν θα γνωρίσει την σωτηρία! [XXVI. θέατρον δὲ ἀρχαῖον, μεταξὺ τῆς ἀγορᾶς καὶ τοῦ Μηνίου τὸ θέατρόν τε καὶ ἱερόν ἐστι Διονύσου: τέχνη τὸ ἄγαλμα Πραξιτέλους, θεῶν δὲ ἐν τοῖς μάλιστα Διόνυσον σέβουσιν Ἠλεῖοι [b]καὶ τὸν θεόν σφισιν ἐπιφοιτᾶν ἐς τῶν Θυίων τὴν ἑορτὴν λέγουσιν[/b]. ἀπέχει μέν γε τῆς πόλεως ὅσον τε ὀκτὼ στάδια ἔνθα τὴν ἑορτὴν ἄγουσι Θυῖα ὀνομάζοντες: λέβητας δὲ ἀριθμὸν τρεῖς ἐς οἴκημα ἐσκομίσαντες οἱ ἱερεῖς κατατίθενται κενούς, παρόντων καὶ τῶν ἀστῶν καὶ ξένων, εἰ τύχοιεν ἐπιδημοῦντες: σφραγῖδας δὲ αὐτοί τε οἱ ἱερεῖς καὶ τῶν ἄλλων ὅσοις ἂν κατὰ γνώμην ᾖ ταῖς θύραις τοῦ οἰκήματος ἐπιβάλλουσιν, ἐς δὲ τὴν ἐπιοῦσαν τά τε  σημεῖα ἐπιγνῶναι πάρεστί σφισι καὶ ἐσελθόντες ἐς τὸ οἴκημα εὑρίσκουσιν οἴνου πεπλησμένους τοὺς λέβητας. ταῦτα Ἠλείων τε οἱ δοκιμώτατοι ἄνδρες, σὺν αὐτοῖς δὲ καὶ ξένοι κατώμνυντο ἔχειν κατὰ τὰ εἰρημένα, ἐπεὶ αὐτός γε οὐκ ἐς καιρὸν ἀφικόμην τῆς ἑορτῆς: λέγουσι δὲ καὶ Ἄνδριοι παρὰ ἔτος σφίσιν ἐς τοῦ Διονύσου τὴν ἑορτὴν ῥεῖν οἶνον αὐτόματον ἐκ τοῦ ἱεροῦ. πιστεύειν χρὴ ταῦτα Ἕλλησιν, [εἰ] ἀποδέχοιτο ἄν τις τῷ λόγῳ γε τῷ αὐτῷ καὶ ὅσα Αἰθίοπες οἱ ὑπὲρ Συήνης ἐς τοῦ ἡλίου τὴν τράπεζαν λέγουσιν.] (Παυσανίας,ΗΛΙΑΚΑ Β')
Μήπως μιλούσε για την θεία κοινωνία του χριστιανισμού;;;;

Έχει καταγραφεί ότι η μητέρα του Σκιπίωνα του Αφρικανού είχε την ίδια εμπειρία με την Ολυμπιάδα, τη συζύγο του Φιλίππου και μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πίστευαν για καιρό ότι ήταν στείρα και ότ δεν πρόκειται να αποκτήσει παιδιά. Στη συνέχεια, ενώ ο σύζυγός της ήταν μακριά και κοιμόταν μόνη της, είχε δει ένα τεράστιο φίδι δίπλα της, στο δωμάτιό της και στο κρεβάτι της. Όταν φώναξε από τρόμο το φίδι εξαφανίστηκε και δεν μπορούσε να βρεθεί. Διαβουλεύτηκαν με τους μάντεις και φάνηκε ότι είναι οιωνός ότι θα αποκτήσουν παιδί. Χωρίς να περάσει αρκετός καιρός η μητέρα ξεκίνησε να δείχνει σημάδια εγκυμοσύνης και δέκα μήνες μετά την εμφάνιση του φιδιού γέννησε τον Σκιπίωνα τον Αφρικανό. Μία απλή ιστοριούλλα που θυμίζει σε πολλά ιστορίες χριστιανισμού καθώς και δίνει στοιχεία για άλλες. Για παράδειγμα έχουμε εδώ δύο γυναίκες που θεωρούνταν στείρες και με θεεική παρέμβαση-βοήθεια τεκνοποίησαν. Σας θυμίζει κάτι;; Ή μήπως το γεγονός ότι ο Σκιπίων ο Αφρικανός συλλήφθηκε χωρίς σεξουαλική επαφή;;;; Αυτό σας λέει κάτι;;;

Αφού λοιπόν και σε λίγες μέρες έχουμε την ανάσταση του κυρίου θα κάνω ακόμα μία αναφορά σε όλες τις θεότητες που πέθαναν και αναστήθηκαν χωρίς πολλές πολλές λεπτομέρειες για να μην καταλήξω γραφικός.
Έχουμε και λέμε:
Διόνυσος, Οσίρις, Μίθρας, Περσεφόνη, Απολλώνιος ο Τυανεύς, Odin (Ναι ο πατέρας του Θορ. Οι χαρακτήρες αυτοί είναι βασισμένη στη Νορβηγική μυθολογία και θρησκεία προχριστιανικής εποχής), Γκανέσα (Ινδική θεότητα), Lemminkainen (Φινλανδική Θεότητα), Tammuz (Θεότητα της μεσοποταμίας), Κρίσνα και τέλος ο Ορφέας των Βάκχων. Κάποιοι έχουν διαφορετικές ιστορίες απο αυτή του Χριστού ενώ κάποιοι άλλοι πανομοιότυπες.



Αρκετά λοιπόν και για το τρίτο μέρος το οποίο καθυστέρησε λίγο να γραφτεί λόγω προσωπικών ενασχολιών του γραφών που δεν του άφηναν χρόνο για την απαιτούμενη μελέτη. Σας αφήνω λοιπόν με μια υπόσχεση: Πάντα θα συνεχίζω την μελέτη και αν χρειαστεί θα γράψε 100 000 μέρη που να αναλύουν όλα όσα δανείστηκε ο χριστιανισμός.




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...